12 listopada w Polskiej Szkole im. Adama Mickiewicza odbyła się uroczysta akademia z okazji Narodowego Święta Niepodległości. Przepełniona emocjami ceremonia pozwoliła uczniom i nauczycielom powrócić do trudnej historii Polski oraz uczcić bohaterów, którzy na przestrzeni dziejów walczyli o jej wolność. W tym roku akademia została przygotowana przez najstarszych uczniów klasy maturalnej wraz z wychowawcą p. Sławomirem Pankiem.

Na rozpoczęcie zabrzmiała piosenka „Flaga Polski”, a na scenie pojawiła się Victoria, która przypomniała zgromadzonym, jak ważnym dniem dla każdego Polaka jest Święto Niepodległości oraz że symbole narodowe, jak flaga i godło, są kluczowym wyrazem naszego patriotyzmu.

Następnie uczennica Wiktoria, recytując wiersz Janusza Szczepkowskiego „Opowiedz nam, Ojczyzno”, wzruszająco wprowadziła nas w piękną, ale pełną poświęceń i wyzwań historię Polski, opowiadając o Mieszku i polskich wojach, a także o symbolach narodowych, jak biel i czerwień flagi czy orzeł piastowski:

Opowiedz nam, moja Ojczyzno

jak matka dzieciom ciekawym,

o latach znaczonych blizną

na wiekach chwały i sławy.

(…)

Wytłumacz nam, jak umiesz,

skąd czerwień i biel sztandarów.

Niech ludzie żyją tu dumnie,

że taki wydał ich naród.

Kolejny fragment uroczystości poprowadziły Victoria oraz Zuzanna. W formie dialogu opowiedziały o historii polskiej flagi i godła, wspominając legendę o Lechu, Czechu i Rusie. Wspomniały również o drodze, którą przeszło polskie godło, łącząc się na przestrzeni wieków z herbem Litwy czy symbolem Rusi. Podkreślono, że dziś symbole te jednoczą Polaków i przypominają o trudnej przeszłości, którą uhonorowaliśmy wspólnym odśpiewaniem Mazurka Dąbrowskiego.

W dalszej części, uczennica Kaja przeniosła nas w przeszłość, czytając o początkach państwa polskiego. Towarzysząca jej animacja historyczna ilustrowała najważniejsze momenty walki o kraj, od czasów Mieszka I po bitwę pod Grunwaldem. Następnie uczniowie: Liliana, Victoria, Zuzanna i Patryk, przypomnieli o okresie rozbiorów, kiedy Polska przestała istnieć na mapach, lecz duch narodu przetrwał. Recytując wiersz „Żegnaj nam droga kraino”, Nikola wzruszająco wyraziła ból narodu rozdzielonego przez trzech zaborców:

Żegnaj nam, żegnaj droga kraino!

Żegnaj nam kraju kochany!

Niech dzisiaj jeszcze krew i łzy płyną…

Niech się upoją tyrany!…

Krew i łzy zmogą wszelkie kajdany…

Nędza i ucisk przeminą…

Tymczasem żegnaj, kraju kochany!

Żegnaj nam, biednych kraino!

Z kolei Victoria opowiedziała o losie młodych chłopców walczących za Ojczyznę – tysiące młodych Polaków oddało swoje życie, byśmy mogli żyć w wolnym kraju. Przypomniano także losy powstań narodowych – listopadowego i styczniowego – a także represje, które spadły na Polaków po ich upadku. Wszyscy zgromadzeni na stojąco odśpiewali pieśń „Rota” Marii Konopnickiej, wyrażając tym samym hołd dla nieugiętego ducha narodu polskiego.

Podczas części poświęconej I wojnie światowej opowiedzianej przez maturzystkę Zuzannę, Patrycja odczytała przejmujący wiersz Edwarda Słońskiego, ukazując dramatyczne losy polskich żołnierzy, którzy walczyli po przeciwnych stronach frontu.

Podzielił nas, mój bracie

zły los i trzyma straż

w dwóch wrogich sobie szańcach

patrzymy śmierci w twarz.

               W okopach, pełnych jęku,

               wsłuchani w armat huk,

               stoimy na wprost siebie

               ja – wróg twój, Ty – mój wróg!

Młodzi aktorzy przedstawili również postać Józefa Piłsudskiego, który odegrał kluczową rolę w odzyskaniu niepodległości, oraz nazwiska pozostałych Ojców Niepodległości, którzy poświęcili życie dla Polski. Szczególnie wzruszający był moment, gdy uczeń Michał wcielił się w rolę żołnierza, czytającego list od córki. Ukazując tę scenę, uczniowie oddali hołd wszystkim, którzy w trudnych czasach rozłąki i niepewności pozostali wierni miłości do Ojczyzny.

W programie nie mogło zabraknąć wspólnego śpiewania znanych pieśni patriotycznych i legionowych, jak  „O mój rozmarynie” oraz „Wojenko, wojenko”. Całość dopełniły wyświetlane obrazy i fragmenty filmów odnoszących się do poszczególnych okresów historycznych naszego narodu.

Na zakończenie dwoje uczniów: Wiktoria oraz Kacper, wyrecytowało współczesne wiersze podkreślające bogactwo i różnorodność polskich krajobrazów, przyrody oraz kultury jako ojczystych symboli, wyrażając patriotyczne uczucia przez odniesienie zarówno do piękna krajobrazu, jak i codziennego życia i pokazując tym samym wielowymiarowość pojęcia ojczyzny. Całą uroczystość zamknęło wspólne wykonanie pieśni „To moja Polska”.

Po zakończonym programie artystycznym nadszedł czas na chwile zadumy.  W czasie przemówienia wygłoszonego przez panią dyrektor Annę Pałasz, szkolna brać uczciła minutą ciszy wszystkich tych, którzy oddali życie dla wolności naszej Ojczyzny.

Każdy z uczestników opuszczał salę z poczuciem dumy i głębokiej refleksji, przypominając sobie o pięknej i trudnej historii naszego kraju. Wydarzenia wtorkowego wieczoru, które zapewne na długo zapadną w naszej pamięci, bez wątpienia skłaniają nas – Polaków mieszkających na amerykańskiej ziemi, go głębszych przemyśleń na temat naszego narodowego dziedzictwa. Pomogą nam w tym znamienne słowa, które w szczególny sposób wybrzmiały podczas akademii:

A gdy na wojenkę szli Ojczyźnie służyć,
Wicher wiał im w oczy od rozstajnych dróg,
Niebo się nad nimi zaczynało chmurzyć,
Pod deszczową chmurą w polu krakał kruk.

Nikt im iść nie kazał – poszli, bo tak chcieli,
Bo takie dziedzictwo wziął po dziadku wnuk.
Nikt nie pytał o nic, a wszyscy wiedzieli,
Za co idą walczyć, komu płacić dług.

„Jesteś Polakiem. Ta wolność została Ci dana w darze. Wszyscy, którzy walczyli o niepodległość – wywalczyli ją również dla Ciebie. Co teraz zrobisz z tą wolnością? Czy zdołasz ją uchronić przed niewolą swoich złych przyzwyczajeń, słabości? Jak będzie wyglądała Twoja przyszłość?”

Sławomir Panek